Verlangen naar het goede leven

verlangen-beeldOp deze weblog vind je informatie en handreikingen bij het gemeentethema van de Plantagekerk Zwolle 2015-2016. Hieronder lees je de integrale tekst van het inspiratiedocument dat als uitgangspunt dient.

VERLANGEN NAAR HET GOEDE LEVEN

Praktijken die karakters vormen

Ik ben gekomen om hun het leven te geven in al zijn volheid.
(Jezus)

Wat ik doe, doorzie ik niet, want ik doe niet wat ik wil, ik doe juist wat ik haat.
(Paulus)

Verlangen

Herken je het? Dat je regelmatig verstrikt zit in gedrag, in manieren van denken en in patronen die je helemaal niet wilt? Dat je vaak druk bent met dingen waar je niet druk mee wilt zijn? Het overkomt ons allemaal dat we te weinig tijd nemen voor de dingen die er voor ons echt toe doen. We verlangen naar God, we verlangen naar meer van Jezus en naar meer van de Geest. Maar dat verlangen leidt zo’n sluimerend bestaan. Kan dat veranderen?

Goed leven

Verlangen naar God is verlangen naar het goede leven. De Bijbel is vol van voorbeelden die laten zien dat het daarom gaat. Gerechtigheid, volheid, vrede: het zijn maar een paar woorden die vertellen over de orde van God zoals die bedoeld is en zoals we daar door Jezus Christus toegang toe hebben. Woorden die duidelijk maken dat het God om leven gaat. Goed leven. Het goede leven vind je vooral door je erin te oefenen. Door het met vallen en opstaan te gaan doen. Door in je leven ruimte te maken voor praktijken die het goede leven vormgeven. Door zulke praktijken vorm te geven en eraan mee te doen word je als persoon gevormd. Praktijken die je karakter vormen.

Kerk

De kerk heeft altijd van die praktijken gekend. Het mooie daarvan is dat je ze dus niet zelf hoeft te bedenken. En ook niet in je eentje hoeft te oefenen. Het zijn praktijken van de gemeenschap. Daarin kun je van elkaar leren en elkaar vormen. Door bijvoorbeeld mee te doen aan een praktijk waarin gastvrijheid wordt uitgeoefend, zoals de wekelijkse maaltijd in de Aanloop, kun je zelf groeien in gastvrijheid. Zo zijn er meer praktijken te noemen, zoals onderling pastoraat, missie, diaconaat, samenkomen in miniwijken, catechese en liefdevolle onderlinge aandacht.

Liturgie

In dit alles speelt de wekelijkse samenkomst van de gemeente, de liturgie, een cruciale rol. Dat is de plaats bij uitstek waar we door God worden ingewijd in het goede leven. Daar worden onze karakters gevormd. Daar waait de Geest door onze levens. Liturgie is ingaan op de uitnodiging van God om hem te aanbidden, met hem om te gaan en met hem aan tafel te gaan. Hier ontvang je alles wat nodig is om leerling van Jezus te zijn. De liturgie is vol werkwoorden: samenkomen, groeten, aanbidden, belijden, lofprijzen, klagen, bidden, lezen, luisteren, verkondigen, breken, delen, eten, geven, ontvangen, zegenen enzovoort. Die werkwoorden staan voor evenzovele activiteiten waarin je wordt opgenomen en die hun uitwerking hebben tot ver buiten de kerkmuren. Door in deze activiteiten te delen en eraan deel te nemen worden we gevormd en omgevormd: tot navolgers, tot getuigen, tot mensen naar Gods bedoeling. Tot mensen die het goede leven leven, met vallen en opstaan.

Praktijken

In de nu in beeld gebrachte thematiek willen we drie kernen aanwijzen. Drie praktijken die aanknopingspunten zijn om daadwerkelijk samen als gemeente te oefenen in het goede leven. Die praktijken hebben hun vertrekpunt in de liturgie, maar strekken zich uit over heel het leven. Ze zijn verbonden met drie kernwoorden van de liturgie: Woord, doop en avondmaal.

Samen lezen. Christenen die het goede leven willen leren kennen voelen zich als vanzelf aangetrokken tot de woorden van God, het evangelie van het koninkrijk. Ze lezen en herlezen, ze luisteren, ze laten zich leiden door de Geest die de woorden van God tot leven wekt in de dagelijkse praktijk. Als we lezen als ‘praktijk’ zien, dan doen we dat dus niet allereerst in ons eentje, maar samen. De zondagse verkondiging speelt daarin een sleutelrol. Daar lezen en luisteren we samen zodat we weten wat God te zeggen heeft. Maar ook op veel andere momenten vormen we een leesgemeenschap: in miniwijken, in bijbelstudiegroepen, thuis aan tafel bij het eten. Hoe leren we van elkaar door samen te lezen?

Samen delen. De doop is de praktijk waarin je deelgenoot wordt van de gemeenschap rond Jezus. En als er een nieuw lid gedoopt wordt dan is dat niet alleen iets van de ouders, het kind en van God, maar iets waarin heel de gemeenschap deelt. Rond de doop oefenen we dat we een gemeenschap vormen: de wereld begint en eindigt niet bij jou. Het begint juist met iets gedeelds. Door de doop zijn we één met Christus, zegt Paulus. Dan zijn we dus niet allereerst autochtoon of allochtoon, werknemer of werkgever, man of vrouw, getrouwd of ongetrouwd, homo of hetero, maar echt gelijk voor elkaar in Jezus (Galaten 3:27,28). Dan kunnen vrede en gerechtigheid opbloeien. Dan ga je samen delen: wat je ontvangen hebt aan evangelie deel je met mensen om je heen. Binnen en buiten de kerk. In woorden, maar nog meer in daden.

Samen eten. Het avondmaal is Gods ultieme maaltijd. Eten met Jezus. Brood en beker delen. En zo genieten van Gods mateloze genade voor onvolmaakte mensen. Samen eten kan ook binnen de kring of de miniwijk. Is samen eten niet bij uitstek typerend voor christenen: mensen die samen eten en van daaruit een gemeenschap vormen? Wat je eet, werpt ook vragen op als: hoe belangrijk is duurzaamheid voor je? Hoe zit het met uitbuitende en aarde-vernietigende structuren van ons consumeren? Is ons voedsel op rechtvaardige wijze tot stand gekomen? Deelname aan de maaltijd van de Heer oefent ons niet alleen in genade, maar ook in gastvrijheid en rechtvaardigheid.

Wat zou het mooi zijn om de komende tijd als geloofsgemeenschap hierin op alle mogelijke manieren en momenten te oefenen: samen lezen, samen delen, samen eten. Steeds met Jezus in het midden.

Deugden

Door deze praktijken te beoefenen, oefenen we tegelijk in christelijke deugden. Want daar gaat het om in karaktervorming: dat deugden op gaan bloeien als ‘vrucht van de Geest’ (Galaten 5:22). Deugden zijn goede houdingen die deel zijn van je persoon. Er zijn talloze deugden: trouw, zachtmoedigheid, integriteit, moed, dienstbaarheid. Maar laten we ons eens op een drietal concentreren, drie deugden die goed passen bij de drie beschreven praktijken.

Aandachtigheid. Om de ruis in je leven te laten afnemen is concentratie nodig. Dingen met aandacht doen en je hoofd en je hart erbij houden. Er is een vorm van stilte nodig. ‘Nee’ zeggen tegen dingen die er niet toe doen en die de aandacht afleiden. Ruimte maken voor de woorden van God. Ruimte maken voor de Geest van Jezus. Ruimte voor de ander.

Gastvrijheid. Wat hebben we veel te geven aan liefde, warmte en rijkdom. Leef open en gastvrij! Durf de ander die zo anders is toe te laten in je hart. En in je leven. En niet te vergeten: durf ook eens gebruik te maken van de gastvrijheid van de ander.

Rechtvaardigheid. Wat is er veel onrecht in de wereld. Ook heel dichtbij. Wie eerlijk en rechtvaardig wil leven kan niet heen om thema’s als duurzaamheid, eerlijk voedsel, de schepping, diaconaal actief zijn. Rechtvaardigheid is de deugd waarmee je ieder geeft wat hem of haar toekomt, waarmee je de ander recht doet.

Wat zou het mooi zijn de komende tijd als geloofsgemeenschap op alle mogelijke manieren en momenten te oefenen in deze deugden: aandachtigheid, gastvrijheid, rechtvaardigheid. Door samen te lezen, samen te delen, samen te eten. En ontdekken dat Jezus er de bron van is.

Inspiratie

Nadrukkelijk kiezen we er niet voor om een gemeenteproject (gedurende een afgebakende periode) te gaan organiseren. Zo’n project heeft al snel iets activistisch, iets dwingends. En er wordt al genoeg georganiseerd. Laat het maar gewoon gebeuren. Laten we maar gewoon zeggen: hierdoor willen we ons laten inspireren in wat we al doen als gemeente. Geen nieuwe acties en plannen. Geen nieuwe doelen stellen. Maar gewoon: het gaan van de Weg is het doel.

Het goede leven dient zich aan als we ons richten op praktijken die karakters vormen. Als we anders kijken naar wat we al doen. Lees maar. Deel maar. Eet maar. En doe het vooral samen, waar ook, wanneer ook, maar vooral samen. Elke zondag hebben we weer de kans om te leren en te oefenen. Laten ook de miniwijken steeds meer plekken zijn waar we het ‘samen’ beleven, waar we lezend, delend en etend elkaar helpen om te groeien in aandachtigheid, gastvrijheid en rechtvaardigheid. Zo oefenen we in discipelschap en wordt de gemeente groeiplaats van het goede leven.

Geen project dus. Wel een thema. Met dit document als inspiratiebron voor alles wat er gebeurt en gaat gebeuren in de gemeente, in de kerkdiensten, in de miniwijken, in de clusters. Laat het maar gaan. Laat het maar stromen. Laat het ook maar schuren als we tegen eigen en andermans grenzen aanlopen. Laat het maar heel genadig zijn allemaal. Zodat we er een beetje op leren vertrouwen dat God zijn eigen weg wel gaat met ons.

‘Het is niet belangrijk wie plant of wie begiet; alleen God is belangrijk, want hij doet groeien.’
(Paulus)

Kerkenraad Plantagekerk, Zwolle april 2015

Geschreven door: Pieter Vos, Wolter Huttinga en Jos Douma

Advertenties

3 gedachtes over “Verlangen naar het goede leven

  1. Pingback: Het gaan van de Weg is het doel | verlangen naar het goede leven

  2. Pingback: Discipelschap en het goede leven | Weblog JOS DOUMA

  3. Pingback: Hoe gastvrij zijn wij voor vreemdelingen? | Mijn PreekPlek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s