Zullen we samen eten? Pleidooi voor maaltijdsamenkomsten (3, slot)

samenetenIn de vorige twee blogposts (deel 1 en deel 2) heb ik de ‘maaltijdsamenkomst’  geïntroduceerd. Welke plaats kan deze vorm van een christelijke samenkomst in het gemeenteleven van de Plantagekerk krijgen? Hieronder volgen wat overwegingen met als doel om bezinning en gesprek op gang te brengen rond de plaats van het Avondmaal en van andere maaltijden in het gemeenteleven.

  1. Een prachtige plek voor de ‘maaltijdsamenkomst’ lijkt me de miniwijk te zijn. Daar komt een relatief kleine gemeenschap bij elkaar die leeft van het verlangen om samen te lezen, te delen en te eten, met Jezus in het midden. Zo’n samenkomst kan op elke dag van de week plaats vinden. De zondag zou zeker ook een mooie dag zijn, helemaal als de ‘maaltijdsamenkomst’ een verbinding aangaat qua thematiek met de kerkdienst op zondagmorgen van de gemeente als geheel.
  2. Een maaltijd voorbereiden kan op meerdere manieren. Twee mensen koken voor een hele groep die dan kan gaan aanzitten. Voor die twee mensen is dat misschien wel jammer omdat ze de maaltjd zelf wellicht minder mee kunnen beleven. Een heel goed alternatief is dat iedereen wat meebrengt: genoeg voor zichzelf en voor nog iemand anders.
  3. Een ‘maaltijdsamenkomst’ is niet altijd even geschikt: soms kost het gewoon (te) veel voorbereiding en tijd; soms zijn er in een miniwijk veel jonge kinderen die niet zo lang aan tafel kunnen zitten. Dan zou de ‘maaltijdsamenkomst’ ook de bescheidener (en misschien ook wel meer bij de Nederlandse cultuur passende) vorm van een ‘koffietafel’ kunnen krijgen: koffie, thee en wat broodjes. Ook dan ben je samen aan het eten en is er een mooie contact gemaakt om samen te delen en te lezen.
  4. Als we het ‘samen eten’ vaker en op meer plaatsen in de praktijk gaan brengen in de gemeente, zullen er als vanzelf ook vragen opkomen. Hoe kunnen we bij het ‘samen eten’ op andere plaatsen dan in de kerkdienst ook het brood breken en de beker laten rondgaan als expliciete oefening in afhankelijkheid van Jezus? Welke plaats krijgen de kinderen daar dan bij? En als we merken dat het heel natuurlijk en eigenlijk vanzelfsprekend is dat kinderen er daar helemaal bij horen, wat betekent dat dan voor onze visie op en beleving van het Avondmaal in de kerk en de plaats van de kinderen daarbij? Het is goed om dat soort vragen te stellen en te beleven, juist ook vanuit de praktijk en niet eerst (of zelfs alleen) op ‘theoretisch’ niveau.
  5. Vanuit het ‘samen eten’ in het dagelijkse leven zullen er ook vragen opkomen rond het ‘samen eten’ in de liturgie in de Avondmaalsviering. Als Plantagekerkgemeente vieren we het Avondmaal momenteel maandelijks in één vorm: de gaande viering. Doet die viering wel voeldoende recht aan de heel eigen waarde van de tafel en het zitten aan tafel? Kunnen we het Avondmaal niet ook weer aan tafels vieren? Of bijvoorbeeld momenten vinden om als wijk (of twee wijken) het Avondmaals in kleinere kring aan tafels te vieren, bijvoorbeeld in de ruimte van De Aanloop?

Uiteindelijk gaat het erom dat we nieuwe vormen vinden en bestaande vormen aanpassen om samen te oefenen in het goede leven door de praktijken van samen lezen, samen delen en samen eten. Maar het zou wel eens zo kunnen zijn dat het ‘samen eten’ daarbij het beste aangrijpingspunt vormt voor vernieuwing van vormen én voor geestelijke vernieuwing.

Zou het trouwens toevallig zijn dat de Alphacursus, die al zo veel jaren zoveel betekent voor mensen als het gaat om groei in geloof, helemaal volgens het ‘concept’ van samen eten, samen lezen, samen delen verloopt?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s